Ga naar hoofdcontent Ga naar de hoofdnavigatie
"Eindelijk een film die de dove mens in al zijn facetten toont"
  • Recensie
  • Doof
  • NGT/NmG
  • Taal

"Eindelijk een film die de dove mens in al zijn facetten toont"

1 maart 2018 - Leestijd 3 - 5 minuten

De documentaire 'Doof Kind', die vorig jaar tijdens IDFA de grote publieksprijs in ontvangst mocht nemen, is geselecteerd voor diverse internationale festivals. Ellen Nauta, doof en afgestudeerd gebarentaalwetenschapper, heeft de film gezien. Lees hier haar verhaal naar aanleiding van de film. 

Er zijn gratis toegangskaartjes verloot onder onze lezers: Remco Aaten en Astrid Roest zijn de gelukkige winnaars van ieder twee kaarten.

  • Ellen Nauta
page.header_image.alt

Na een les in Deaf Culture gegeven te hebben aan de UvA, fiets ik direct door naar de Munt, terwijl ondertussen mijn partner de oppas uitlegt wat onze zoon van 6 maanden zoal uitspookt in de avond. Om deze documentaire te zien, hebben we voor de allereerste keer een oppas geregeld. Zo graag willen wij als dove medemensen de documentaire zien. Mijn ouders, die er speciaal helemaal voor uit Middelstum (Groningen) komen, vraag ik ook mee voor de gezelligheid en vooral omdat zij mij een soortgelijke opvoeding als in de film hebben gegeven: met gebarentaal en in contact met de Dovenwereld.

De hele film door ben ik aan het genieten en herkennen, het is alsof ik naar mijn eigen leven kijk. Dat leven in de Verenigde Staten, vrienden over de hele wereld, met elkaar kunnen communiceren ondanks de verschillende gebarentalen, dat feestgedruis, lekker gek doen op een camping, alledaagse dingen die heel gewoon zijn: ja, dat doen wij ook! Doof of niet.

Eindelijk een film die de dove mens in al zijn facetten toont

Maar dan , aan het eind van de film vraag ik me af: wat is het precieze doel van de film? Kunnen horende mensen hiermee uit de voeten? Hebben ze nu eindelijk de informatie die steeds ontbrak door eenzijdige voorlichting uit de medische wereld. Beseffen ze nu dat wij ook een sociaal leven hebben? Niet ondanks onze doofheid maar dankzij ons Doofzijn? Uit mijn gesprek met Tobias begrijp ik dat het publiek met verbazing reageerde dat óók doven al die gewone dingen doen.

Of de film invloed zal hebben op de discussie dat de dove medemens - zonder of met een CI - recht zou moeten hebben op een eigen taal, de gebarentaal? Er blijken nog wel (te) veel dove mensen, vooral kinderen, te zijn die zich niet in de film herkennen. Een van de oorzaken, heb ik begrepen, is het “Passend onderwijs”, waar ze zich niet in gebarentaal kunnen uiten of dat via een tolk moeten doen. Het is te hopen dat ouders via deze film weer de moed vinden om samen voor elkaar te krijgen dat deze kinderen in een rijke gebarentaalomgeving opgroeien en ook gebarentaal als voertaal in het onderwijs krijgen. Dit zou de overheid ook mogelijk moeten maken. We weten het allemaal al; via gebarentaal als visuele informatie wordt je wereldkennis gevormd en leer je ook lezen. Als je een goede taalbasis hebt kunnen leggen, kun je meerdere talen leren! 

In elk geval, het is prachtig hoe Tobias’ vader de kleurrijke wereld van zijn zoon op deze manier laat zien en ook hoe Tobias letterlijk de wereld toont door aan elkaar gemonteerde filmpjes waarin hij in verschillende landen steeds zijn dansje uitvoert met adembenemende achtergronden. Alleen al om zo’n leven zou je hem bijna kunnen benijden.

Informatie over Ellen Nauta

Ellen Nauta zag het levenslicht in Utrecht in 1980 en is doof vanaf haar geboorte.

Ze werd tweetalig opgevoed; haar horende ouders, broer en zus communiceerden met haar in gebarentaal, vanaf toen ze 7 maanden oud was. Zo ontwikkelde ze een brede belangstelling voor talen en later naar blijkt maakte ze er haar werk van. Na haar Propedeuse in pedagogiek in 2003 besloot ze alsnog naar Gallaudet University in Washington D.C. te gaan, waar ASL (American Sign Language) de voertaal was. Daar behaalde ze twee Bachelors in Communication Studies en in Spaans.

Terug in Nederland in 2007 wilde ze meer kennis hebben over haar eigen taal, de NGT (Nederlandse Gebarentaal). Zodoende begon ze in 2008 aan haar derde BA, Taalwetenschap met als traject gebarentaalwetenschap. Daarnaast werkte ze op de faculteit der Letteren aan de Radboud Universiteit te Nijmegen waarbij ze als onderzoeksmedewerker zich bezig hield met verschillende onderzoeken. Met collega's lanceerde ze de websites Gebareninzicht.nl en Doofgewoon.nl .

Ondertussen tolkte ze al jaren tussen gebarentalen. In 2013 sloeg ze opnieuw haar vleugels uit en ging EUMASLI (European Masters in Sign Language Interpreting) studeren aan de Heriot-Watt University te Edinburgh. In 2016 behaalde ze haar MSc met als onderzoeksonderwerp tolken gebarentaal die zelf doof zijn, welke strategieën ze hanteren bij het tolken. In 2015, als allereerste dove docent tolkvaardigheden in Nederland maakte ze haar entree aan de Hogeschool Utrecht. Nu, samen met haar Chileense partner voedt ze haar zoon (8 maanden) viertalig op. Wie weet  zal hij ooit een beetje in voetsporen van zijn moeder treden.